Veel organisaties lijden aan veranderverslaafdheid. Dan gaat het al lang niet meer om waarom je moet veranderen, maar dat je moet veranderen. In beweging blijven en telkens een nieuwe richting inslaan. Sneu genoeg is dat helemaal niet het gevolg van nieuw inzicht, het is het inzicht zelf geworden.  Altijd veranderen als credo. Veranderen is hip en staat goed. Zelfsturende teams, kerndomeinen, het nieuwe werken: natuurlijk doen we mee, we lopen altijd voorop. Met onze hypergevoelige neus voor zaken ruiken we direct nieuwe kansen waarmee we ons blijvend onderscheiden van de middelmaat.

In de eagerness om sneller dan het licht de omslag te maken, is elk ongewenst tegengeluid een storende brom. Negatieve weerstand, remmers. Als je niet met ons bent, ben je tegen ons. Wie uitsluitend een Coalition of the Willing eist, eindigt met een kudde volgzame schaapjes. Aversie voor tegengeluiden smoort de broodnodige basis voor constructieve kritiek. Verandering zonder weerstand is een soort Efteling-avontuur. Vogel Rok voelt misschien sensationeel, maar het enige risico dat je er loopt is dat de snoep uit je zak glipt. Een veilig avontuur, binnen de lijntjes. Daarom moeten organisaties weerstand juist omarmen: zonder wrijving blijft alles koud.Elke organisatie die zichzelf erop betrapt dat ze kreunen & zuchten over medewerkers die ‘niet mee willen ‘ moet zich serieus afvragen of ze wel het beste uit hun mensen haalt. Veranderen, fijn, maar voor je het weet loop je het risico de boel onherstelbaar te verbeteren.

Einstein zei eens: “Je moet het zo simpel mogelijk maken. Maar niet simpeler dan dat”. Vertaald naar hier: “Je moet zo snel mogelijk de verandering doorvoeren, maar maar niet sneller dan dat.” Management gemopper over onwillige medewerkers komt meestal omdat men de zaak liefst morgen al rond wil hebben. Schijn-slagvaardigheid, grote stappen snel thuis. Geen tijd meer hebben om ergens de tijd voor te nemen. Terwijl we het allemaal best weten: hardlopers zijn doodlopers.  Sommige van de beste waarheden gooien immers ook altijd de kont tegen de krib. Die veranderen helemaal never nooit niet.

LINKS